دھرم پال ساحل

‘کھورا’ پنجاب دے نیویں پہاڑی کھیتر' کنڈھی' پٹی دا اک امیر ویرویاں والا اتہاسک برتانت ہے، جو لگ بھگ پنج دہاکیاں دوران آئے واتاورن سبندھی، سماجک اتے منووگیانک بدلاء نوں اُلیکدا ہے۔ ساحل اک اندرونی نیڑتا نال لکھدا ہے۔ اوہ اس بھاشائی گیان نوں کُشلتا نال ورتدا ہے، دوردراڈے پنڈ دے جیون دی بولی، محاورے اتے روزانہ جیون شیلی نوں اجیہے طریقے نال جیوندا جاگداا بناؤندا ہے جو اس کھیتر دے جیوتّ انوبھوَ توں بناں بہت گھٹّ لیکھک ہی کر سکدے سن۔

ایہہ ناول برجو راہیں پرگٹ ہندا ہے، جو لگ بھگ چالی سالاں بعد اپنے جدی پنڈ واپس آؤندا ہے، پر اسنوں پتہ لگدا ہے کہ اوہ جگہ جو اُسدی یاد وچ ہے ہن کسے وی پچھان یوگ روپ وچ موجود نہیں ہے۔ دھیان نال بنیاں ہوئیاں پرانیاں یاداں راہیں، ساحل برجو دیاں یاداں اتے بدلے ہوئے ورتمان دے وچکار گھمدا ہے، اک برتانتک ڈھانچہ بناؤندا ہے جو شانت درد نال، اک اٹلّ گواچے یگ دی بھاونا نوں درساؤندا ہے۔ اِسدے مول روپ وچ، کھورا اِسدے کئی ارتھاں وچ کٹوتی دا پرتی بمب ہے: نہ صرف زمین اتے بھومی دا بھوتک طور اُتے خراب ہونا جو ناول نوں اِسدا سرلیکھ دنیدا ہے، سگوں تیز رفتار، شہرکیندرت وکاس دے دباء ہیٹھ منکھی آتما، قدراں قیمتاں، سبندھاں اتے جیون دے طریقیاں دا ہولی اتے ودھیرے دھوکھے باز کٹوتی وی۔