راج پریت کور بینیپال

کھنہ،پنجاب،انڈیا

'قبراں وچ اگے پُھل' وچ، بینیپال کہانی سناؤن دی کلا اتے بھاشا دوواں اُتے مہارت دکھاؤندی ہے جو نویں لیکھکاں دے پہلے یتناں وچ بہت گھٹّ دکھائی دنیدی ہے۔ اس وچ کوئی وی اجیہی اٹلتا نہیں ہے جسدی کوئی امید کردا ہے؛ اس دی بجائے، ہریک کہانی اک لیکھک دے بھروسے نال گھڑی گئی ہے جسنے پہلاں ہی اپنی آواز لبھّ لئی ہے اتے اِسنوں صحیح ڈھنگ نال کویں ورتنا ہے۔ اس سنگریہہ وچ کوئی وی دو کہانیاں اکو راہ اُتے نہیں چلدیاں۔ سنگریہہ نوں جو جوڑدا ہے اوہ ہمدردی دی اکسار ڈونگھائی ہے - ہریک کہانی اپنے لوکاں اتے اوہناں دے حالاتاں نوں سچی ہمدردی نال پیش کردی ہے، کدے وی نرنا نہیں کردی، اتے اجیہا کرن نال پاٹھک نوں اک نویں نظرئیے توں جانو جیون نوں دیکھن لئی مجبور کردی ہے۔

پہلی نظرے، ایہہ پاتر بالکل عامَ دکھائی دنیدے ہن، اجیہے ویکتی جنہاں کولوں اسیں بناں سوچے سمجھے لنگھ سکدے ہاں۔ بینیپال اوہناں نوں بہوپیڑھی دے کھیتی باڑی سنکٹ وچوں عامَ جیون جؤندے رہن تکّ سیمت نہیں رہن دنیدی۔ اوہ اوہناں دے اندرونی جیون، اوہناں دے ان کہے ڈر، اوہناں دے چھوٹے ودروہاں اتے شانت سمجھوتیاں وچ ڈونگھائی تکّ جاندی ہے، اتے اجیہا کرن نال ایہناں ان کہے لوکاں نوں ابھلّ سمجھیا جاندا ہے۔ اسدی نظر ہیٹھ، انگولے لوک یادگاری، اتھوں تکّ کہ دل اُتے چھا جان والے بن جاندے ہن۔